مصاحبه به‌مثابه شکلی از روزنامه‌نگاری است؟

خبرگزاری ایسنا - ساعت 10:54 - 1/12/1390

در روزنامه‌نگاری، مصاحبه از همان ابتدا به‌عنوان ابزاری برای گردآوری مطالب شناخته می‌شود، با این حال یک تولید خبر کامل به حساب می‌آید؛ یک مدل بنیادی که روزنامه‌نگاران به عنوان بسته خبری برای مصرف عمومی از آن استفاده می‌کنند.

به گزارش سرویس رسانه خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این مدل ارائه اخبار (مصاحبه) در حوزه روزنامه‌ها جنبه حاشیه‌یی داشت، با این حال مصاحبه‌های کلمه به کلمه و دقیق گاهی به گاهی در مطبوعات چاپی منتشر می‌شدند. با این حال مصاحبه، با پیدایش رسانه‌های سمعی-بصری و ظهور برنامه‌های عمومی به عنوان سامان‌دهنده کل زندگی و مصاحبه‌های ضبط شده برجسته شد.

هم‌چنین در حرکت از مرحله پسین به مرحله پیشین در رویه روزنامه نگاری، مصاحبه عنصر مهمی در صفحه اخبار عمومی شده و این مدلی است که روزنامه‌نگاری برای جهان ارائه می‌کند.

روزنامه‌نگاری یا «مصاحبه ‌خبری» نوعی آشکار و شناخته‌ شده از برنامه رسانه سمعی-بصری است. به طور تطبیقی مبنای آن در تعامل خودانگیخته است که آن را از روایت‌ها و داستان‌های نوشته شده به عنوان شاخصه برنامه‌های خبری سنتی، متمایز می‌کند.

مصاحبه خبری همچنین از دیگر انواع گفت‌وگوی تعاملی تلویزیونی به لحاظ شکل خاص خود در مشارکت کننده‌ها، موضوعات و شکل تعاملی متفاوت است.

در یک مصاحبه خبری اصلی، مصاحبه‌کننده به عنوان یک روزنامه‌نگار حرفه‌یی شناخته می‌شود تا حامی متعصب مصاحبه‌کننده مشهور. مصاحبه‌شوندگان مقامات عمومی، متخصصان یا کنشگران هستند با عقایدی که ارزش خبری دارند.

بحث معمولاً به وقایع جاری اشاره می‌کند که نسبتاً رسمی است، و اصولاً از طریق پرسش و پاسخ پیش می‌رود. مفاهیم مصاحبه خبری در برگیرنده مصاحبه متعصبانه، مصاحبه با مشاهیر و کنفرانس خبری است.


مصاحبه خبری معرف دو نهاد اجتماعی مهم یعنی روزنامه‌نگاری و سیاست است و تاریخ مصاحبه خبری با تحول این نهادها در هم تنبیده است.

گرچه روال طبیعی این است که روزنامه‌نگاران مقامات رسمی، نمایندگان سیاسی و شخصیت‌های عمومی را برای مصاحبه انتخاب کنند، با این حال همیشه اینطور نیست. مصاحبه با ضبط واقعاً در بیشتر جوامع قبلی تا میانه قرن نوزدهم موجودیت نداشت.

هم‌چنین در ایالت متحده، موسسات وابسته به حکومت تدریجاً برای عموم قابل دسترس شده‌اند و به محض اینکه روزنامه‌نگاران به خانه نمایندگان و مجلس دست یافتند، مجلس از بیان نقل قول‌های دقیق و جزئیات توسط خبرنگاران ممانعت به عمل آوردند.

بر اساس مطالب مقاله‌ای که از سوی دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه‌ها منتشر و مطالب این گزارش از آن برگرفته شده است؛ کناره‌گیری ادارات حکومتی با بی‌طرفی بیش‌تر روزنامه‌نگاران سازگار شده است. روزنامه‌ها در این دوره بیشتر از سوی احزاب سیاسی تأمین مالی می‌شوند و وسیله‌ای برای بیان عقاید سردبیری هستند تا گزارش‌گری.