سه روز مانده به سالگرد تولدکاشف «ژنتیک سرطان» و برنده نوبل پزشکی درگذشت

خبرگزاری ایسنا - ساعت 15:22 - 2/12/1390

«رناتو دولبکو»، ویروس‌شناس ایتالیایی برنده نوبل پزشکی برای ارائه اکتشافات اولیه حیاتی در مورد طبیعت ژنتیکی سرطان تنها سه روز قبل از تولد 98 سالگی خود در آپارتمانش در لاهویا درگذشت.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مؤسسه تحقیقات بیولوژیکی سالک، علت مرگ وی را نامعلوم گزارش کرد.

کار «دولبکو» به پیشرفت درک محققان از چگونگی کار ویروس‌ها درون سلولها کمک کرد.

دکتر «دولبکو» هفت دهه فعالیت خود را در ابتدا با فعالیت به عنوان یک پزشک افسر در ارتش ایتالیا طی جنگ جهانی دوم آغاز کرده و پس از جنگ فعالیت خود را بر روی تحقیقات علمی متمرکز کرد که به پیشرفت‌های اصلی در ویروس‌شناسی و در نهایت کسب نوبل منتهی شد.

یکی از مشهورترین مشارکت‌های پس از نوبل دولبکو،‌ مقاله‌ای بود که وی در سال 1986 برای مجله ساینس نوشته و در آن از تعیین توالی کامل ژنوم انسان حمایت کرده بود.

در آن زمان بسیاری از دانشمندان به مشاهده ژنهای خاص مرتبط به زیر شاخه خود راضی بودند اما دکتر دولبکو نیاز آیندگان را برای توالی کامل ژنوم انسان به عنوان یک پیش‌نیاز جهت درک طبیعت سرطان پیش‌بینی کرده بود.

مقاله وی توسط کمکهای مالی پروژه ژنوم انسان معتبر شناخته شد که در سال 1990 توسط جیمز واتسون، همکار سابق دولبکو آغاز و در سال 2003 تکمیل شد.

«دولبکو» به عنوان یک دانشمند جوان در مؤسسه فناوری کالیفرنیا پایه کار بعدی خود را با ایجاد یک شیوه مبتکرانه پلاک برای مشاهده فعالیت ویروس‌ها در سطوح سلولی بنا نهاد.

این شیوه به محققان در مشاهده یک نمونه کشت و شمارش پلاک‌ها یا نقاط واضح که نمایشگر محل دفع سلولهای میزبان توسط ویروسها هستند، کمک کرد.

این محقق ایتالیایی در تلاش برای درک نیروهایی که ویروس‌ها با آن به عفونی کردن سلولها و سپس تکثیر می‌پردازند، در آغاز قرن بیستم یک کار اساسی با همکاری «ریتون روس و دیگر دانشمندان ارشد آن زمان انجام داد.

دولبکو که کار خود را ابتدا در موسسه فناوری کالیفرنیا آغاز کرده و سپس در موسسه سالک ادامه داده بود، به کار بر روی سلولهای موش برای بررسی شیوه‌هایی پرداخت که ویروس‌های تومور با آنها به حمله به سلولهای عادی و دستیابی به کنترل ساختار ژنتیکی آنها می‌پردازند.

پژوهشهای وی بر روی موشها به کشف دو مرحله اصلی از چرخه زندگی ویروس‌ها پرداخت.

وی توانست به نمایش چگونگی ازدیاد نسخه‌های بیشتر ماده ژنتیکی ویروس پولیوما و در نهایت کشتن سلول یا در حالت بدتر تبدیل شدن به بخش ثابتی از سلول و تکثیر آن و تبدیل شدن به تومور بپردازد.