یافته‌های پژوهشگران دانشگاهی برای کنترل و رفع اختلالات دیابت نوع 2

خبرگزاری ایسنا - ساعت 10:40 - 3/12/1390

نتایج پژوهش محققان دانشگاه تربیت مدرس نشان داد: تمرینات اکسنتریک می‌تواند یکی از انتخاب‌های مناسب و قابل تأمل، جهت تمرین درمانی برای کنترل دیابت و رفع اختلالات ناشی از این بیماری باشد.

به گزارش سرویس پژوهشی ایسنا، حدود هفت درصد جمعیت دنیا به بیماری دیابت مبتلا هستند و از عوارض گسترده آن رنج می‌برند. مطالعات بسیاری درباره اثرات تمرینات هوازی بر شاخص‌های بیوشیمیایی و بیومکانیکی این بیماران موجود است، ولی تحقیقی در مورد اثر تمرینات اکسنتریک به صورت اختصاصی بر روی این شاخص‌ها در دست نیست.

دکتر عبدالحمید حاجی حسنی، از گروه فیزیوتراپی دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تربیت مدرس ضمن بیان این مطلب هدف از مطالعات خود را که با راهنمایی دکتر فرید بحرپیما ارائه شده، بررسی و مقایسه اثر تمرینات اکسنتریک و کانسنتریک بر شاخص‌های بیوشیمیایی، بیومکانیکی و فعالیت عملکردی بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 عنوان و تشریح کرد: 28 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 در این مطالعه شرکت کردند. این افراد به طور تصادفی در دو گروه تمرینات اکسنتریک و کانسنتریک با استفاده از تردمیل قرار گرفتند. قبل و بعد ازدوره‌های کنترل و مداخله تست‌های بیوشیمیایی، بیومکانیکی و فعالیت عملکردی مورد نظر در این بیماران انجام شد.


وی در خصوص یافته‌های این پژوهش گفت: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که تمرینات اکسنتریک و کانسنتریک، موجب بهبود معنی‌دار شاخص‌های بیوشیمیایی، بیومکانیکی و فعالیت عملکردی بیماران دیابتیک می‌شوند. با این وجود، تمرینات اکسنتریک نسبت به کانسنتریک باعث کاهش معنی‌دار میزان قند خون و هموگلوبین گلیکوزیله، زمان گام، زمان مرحله Stance، میزان جابجایی و سرعت جابجایی مرکز فشار در جهت قدامی-خلفی و میزان جابجایی و سرعت جابجایی مرکز فشار در جهت داخلی- خارجی طی ایستادن معمول در این بیماران شده است.

همچنین مشخص شد که تمرینات اکسنتریک نسبت به کانسنتریک موجب افزایش معنی دار ادیپونکتین، طول و سرعت گام سرعت راه رفتن، سرعت زاویه‌ای فلکشن و اکستنشن و مفصل زانو در مرحله Swing و مسافت طی شده در تست عملکردی 6MWT نسبت به تمرینات کانسنتریک در این بیماران شده است. این در حالی است که تمام شاخص‌های چربی خون اندازه گیری شده و زمان طی شده در تست عملکردی Time Up and Go این مطالعه، در دو نوع تمرین تفاوت معنی‌داری نسبت به هم نداشتند.

حاجی حسنی افزود: با توجه به نتایج حاصل از این مطالعه مشخص شد که تمرینات اکسنتریک می‌تواند تاثیرات معنی‌دارتری را روی قند خون، مقاومت انسولینی، فعالیت عملکردی و شاخص‌های بیومکانیکی بیمار دیابتیک نوع 2 نسبت به تمرینات کانسنتریک بگذارد.

وی در پایان خاطرنشان کرد: به نظر می‌رسد تمرینات اکسنتریک می‌تواند یکی از انتخاب‌های مناسب و قابل تأمل، جهت تمرین درمانی برای کنترل دیابت و رفع اختلالات ناشی از این بیماری باشد.